کتاب تاریخ و تطور علوم بلاغت pdf و چاپی

دانش بلاغت، مثل علم منطق و دستور زبان، ریشه در فطرت آدمی دارد. همه انسان ها، علی رغم فرهنگ ها و نژادها و زبان های گونه ‏گون، در حد ذوق، قواعد بلاغت را در گفتار و نوشتار خویش به کار می‏ گیرند. در این میان وظیفه عالمان بلاغت، کشف قواعد این دانش از لابه‏ لای سخنان سخنوران بلیغ است، نه ابداع و ابتکار این قواعد.

هر انسان بلیغی در هر گوشه‏ ای از عالم وقتی بخواهد به گونه ‏ای مؤثر سخن بگوید، ناچار به مراعات قواعد بلاغت است؛ او باید اصل اساسی «مطابقت سخن با مقتضای حال مخاطب» را در نظر بگیرد و هرگاه بخواهد سخن خود را بیاراید، به ناچار به سراغ جاذبه‏ هایی چون استعاره، تشبیه، تضادّ، مراعات نظیر و ... می‏ رود.

بسیاری از مباحث علم بیان، از جمله مجاز، تشبیه، استعاره و کنایه از مشترکات فرهنگ بشری هستند و در زبان و ادبیات همه اقوام و ملل دیده می ‏شوند. بنابر این هیچ شخص یا ملتی را نمی‏ توان مخترع اصول اساسی و بسیاری از آرایه ‏ها و عناصر بلاغی دانست.