نظریه های روابط بین الملل با همه تکثر و تنوعی که دارند از یک لحاظ به دو بخش نظریه های اندرکنش و نظریه های کنش تقسیم می شوند. نظریه های اندرکنش با روابط بازیگران در عرصه بین المللی سروکار دارند در حالی که نظریه های کنش صرفاً با یک بازیگر (یا کنشگر) درون نظام بین الملل سروکار دارند. روابط بین الملل عبارت از مطالعه اندرکنش بازیگران عرصه بین المللی است، در حالی که سیاست خارجی عبارت از مطالعه کنش بازیگران در عرصه بین المللی است.

سیاست خارجی به یک معنا عبارت از استراتژی هایی است که دولت ها جهت کسب اهداف خود در عرصه بین المللی اتخاذ می کنند. در نظریه های سیاست خارجی، راه هایی که بازیگران و تصمیم گیرندگان به تحلیل موقعیت خویش می پردازند، اهداف خود را برمی گزینند، تصمیم می گیرند و در نهایت اجرا می کنند، مورد بررسی قرار می گیرد.

در این بررسی مسائلی چون اهداف سیاست خارجی، ابزار آن، نحوه تصمیم سازی و تصمیم گیری، تحلیل توانایی ها و مقدورات، و تأثیرات ساختار محیط بر سیاست خارجی تجزیه و تحلیل می شود. نویسندگان این کتاب پس از ارائه مقدمه ای گویا درباره رشته سیاست خارجی، سه نظریه عمده در این حوزه یعنی واقع گرایی، لیبرالیسم و سازه انگاری را معرفی می کنند.