شاید بتوان گفت که مشکل مسکن در همه جای دنیا وجود دارد، اما در کشورهای در حال توسعه به دلیل رشد سریع جمعیت و شهرنشینی، فقدان منابع مالی، مشکلات مربوط به زمین، تأمین مصالح ساختمانی و کمبود نیروی انسانی ماهر و مهم تر از همه نبودن خط مشی، سیاست گذاری و برنامه های مناسب در رابطه با زمین و مسکن به صورت حاد و بحرانی در آمده است. با رشد شتابان صنعت، جمعیت نواحی روستایی به سوی شهرها روانه می شود، ولی در غالب موارد بعد اجتماعی صنعتی شدن چون تأمین مسکن ارزان قیمت، خدمات اجتماعی و همچنین تأمین رفاه کارگران نادیده گرفته می شود و در نتیجه همه روزه بر تعداد ساکنان مناطق زاغه نشین و محلات فقیر شهری افزوده می شود.
