عالم هستی تجسمی است از نظام برنامهریزی و ریاضیات آن. این نظام جلوه پیچیدگی و پویایی اَبَرریاضیاتِ هوشمندِ نرم و سختِ پدیدههاست. باید بتوان طبیعت، ساختارها، فرایندها، سازوکارها و کارکردهای مذکور را درسهای بزرگ الهی پنداشت و همواره بر آموختن از آنها برای راهبری زندگی تأکید ورزید. شناخت الگوها و مدلهای حیات و زیستِ پدیدهها، جریانها و رویدادهای زندگی، اندیشه وتفکر ریاضی را مایه رشد و بالندگی معرفت و حکمت بشری برای سعادت و تعالی معرفی میکنند.